Nogmaals Wat?!

Om maar in de lijn van mijn vorige bericht te blijven, nogmaals een zeer vreemd berichtje.

Afgelopen zaterdag was in Urubamba een cavia festival. Er waren caviaverkiezingen, cavia-klaarmaakwedstrijden, caviakookwedstrijden en ook een cavia-fashionverkiezing. Nu denk jij waarschijnlijk net als ik WAT?! Maar het bestaat dus echt. Een heuse miss en mister cavia verkiezing. En dat ziet er ongeveer zo uit:

Wat?!

Af en toe kom je in het Peruaanse nieuws hele vreemde dingen tegen. Ik moet er meestal hard om lachen, maar helaas worden dit soort vreemde verhalen, overdreven berichten en roddels door Peruanen zelf maar al te vaak als waar aangenomen.

Zo zijn er best wat Peruanen die geloven dat de aardbeving op Haïti is veroorzaakt door een onderzoekscentrum van de Amerikanen op Antarctica zodat ze massaal Haïti konden binnenvallen en overnemen.

Maar vandaag kwam ik wel zo'n vreemd bericht tegen (op een website voor buitenlanders in Peru nog wel). Lees en huiver, of lach erom:

Earlier this week the Bolivian government, led by its flamboyant leader Evo Morales, announced in a press conference that those who eat chicken will become gay and effeminate (= verwijfd).

This news sent shock waves throughout Peru, a chicken-eating country with many national dishes made with the tasty farm animal: pollo a la brasa, chicken with rice, and breaded chicken. According to the Peruvian Association of Poultry, chicken has moved from being the food best associated with holidays and parties to being the main dish of the masses.

The fact that Peruvians consume over 30 kilograms of chicken a year means that, according to the information released by the Bolivians, this South American country is “well on its way to become one big gay nation within the next 50 years,” stated Carlos Cuzma Silva, a sociologist at the UPC University.

However, with the society becoming more homosexual, not all things are negative, as is indicated by the Secretary of the Women’s Ministry. “With this increase in the number of gays in Peru we expect to see less problems with machismo in the society in general, which will be a welcome change in this society,” the ministry communicated through a press release on Tuesday. “Not to mention men’s fashion sense will be much improved,” said the ministry’s spokeswoman, Carlita Hembra.

Peruvian TV host and columnist agreed with President Morales. "... since I was a young I've eaten a lot of chicken, there's nothing I like more than a chicken breast," Bayly wrote in Peru21. "You can tell for eating so much chicken I've become effeminate, I've become gay without even noticing," confessed Bayly, who is bisexual.

With more gay men in the country many Peruvian women will beginning to wonder about where they can find a future companion for marriage and traditional child rearing. “Thankfully for them, the Ministry of Commerce and Tourism is working on a program that would ease visa regulations on foreign men coming to Peru,” said Martin Picchu, the ministry’s subsecretary for potato exports. “We expect to create a working group to analyze the feasibility of the male importing by the end of July 2010.” (www.livinginperu.com)

Wat Morales eigenlijk bedoelde is dat veel kippenvlees is geïnjecteerd met hormonen die tot vroege puberteit en ontwikkeling van vrouwelijke kenmerken kunnen leiden. Maar zoals je ziet, gaat zo'n verhaal zijn eigen leven leiden en lees je uiteindelijk een bericht dat meldt dat alle Peruaanse mannen homo worden, maar niet getreurd want op deze manier neemt het machismo in ieder geval af, de modebewustheid van mannen toe en er wordt een mannen-import programma opgezet voor vrouwen die toch willen trouwen met een hetro man.

Peru

Toen ik afgelopen week bezig was een YouTube kanaal te maken voor ons toerismenetwerk, kwam ik een filmpje tegen over Peru. Een mooi filmpje dat goed weergeeft waarom Peru zo'n prachtig land is en waarom wij er graag wonen. Het filmpje heet 'Peru, de catalogus van de wereld' om aan te geven dat in Peru in principe alles te vinden en te doen is. Kijk zelf maar.

Señor de los temblores

De maandag voor Pasen is in Cusco een heilige feestdag, de dag van de Señor de los Temblores, de patroonheilige van Cusco. Op die dag haalt men de Señor de los Temblores, een beeld van een donkere Jezus, uit de kathedraal om in processie door de stad te gaan. Na de urenlange processie door de stad komt het beeld weer terug op de Plaza de Armas.

De mensen in Cusco geloven dat ze door het beeld gezegend kunnen worden en dan een jaar van geluk tegemoet gaan. Jaarlijks komen daarom duizenden mensen naar de Plaza de Armas om door het beeld gezegend te worden.

Dit jaar hadden wij een plekje gereserveerd op een van de balkonnetjes die uitkijken op de Plaza de Armas om te genieten van het schouwspel. En het was inderdaad indrukwekkend.

Toen het beeld was aangekomen voor de kathedraal begonnen overal sirenes te loeien, mensen wierpen hun armen in de lucht en het beeld maakte 3 buigingen om de mensen te zegenen. Het beeld zelf konden we niet zien, maar ik kreeg kippenvel toen ik die duizenden armen omhoog zag gaan en de sirenes hoorde loeien.

Tja, en als het dan na een paar minuutjes voorbij is dan moeten al die duizenden mensen naar huis. En laten ze nou net allemaal tegelijkertijd weg willen. Wat er dan gebeurt ziet er ongeveer zo uit:

Levensgevaarlijk. Ik was blij dat ik veilig boven op het balkon zat.

Vakantie

Na alle serieuze en trieste berichtjes van de afgelopen weken is het wel weer eens tijd voor een vrolijk, zonnig berichtje. En zonnig was het zeker tijdens onze mini-vakantie naar Huanchaco!!

Vorige week was ik vanaf woensdag vrij in verband met Semana Santa. Barry en ik besloten ergens heen te gaan en na lang wikken en wegen werd het Huanchaco. Een beetje ver weg (ongeveer 9 uur ten noorden van Lima), maar we hebben geen seconde spijt gehad van onze keuze! Het was heerlijk! Drie dagen lang hebben we genoten van de zon, het zwembad bij het hotel, onze meegebrachte boeken, het strand, de zee, het surfen, de ijsjes, het lekkere eten en de relaxte sfeer. We hadden eigenlijk het plan Chan Chan, een Wereld Erfgoed Site, te gaan bezoeken, maar het luie leven beviel ons zo goed dat we lekker in Huanchaco gebleven zijn. Het enige actieve dat we gedaan hebben is surfen. Op donderdag hadden we onze eerste les. Ontzettend leuk, maar na afloop en met name de dag erna hadden we wel enorme spierpijn. Vrijdag dus maar niet gaan surfen, maar zaterdag weer wel. Niet makkelijk, maar wel erg leuk!! We waren nog nooit eerder in Huanchaco geweest, maar ik weet zeker dat we er een keer terug komen.

Gisteren nog even een dagje in Lima doorgebracht. We zijn lekker gaan shoppen, uit eten geweest en naar de bios (Alice in Wonderland in 3D). Al met al een zeer geslaagde mini-vakantie.

De pier in Huanchaco die door veel Peruaanse toeristen wordt gebruikt om te vissen.

Genieten van de zon (met t-shirtje aan, want hevig verbrand).

Vissers op caballitos, traditionele bootjes van riet.

Stoer he.

Mooi zonlicht aan het eind van de middag.

Begrafenis

Deze keer niet zo'n vrolijk bericht, maar ik moest het even kwijt.

Afgelopen zaterdag is een van de leden van ons netwerk overleden. I. was officieel nog geen lid van het netwerk, maar ze was wel bijna altijd aanwezig bij de maandelijkse netwerkvergaderingen en bracht dan altijd haar 2 jarige zoontje mee. Ze was heel actief, leergierig en vriendelijk.

Helaas is zij dus afgelopen zaterdag overleden. Tot ieders verbazing heeft ze zichzelf van het leven beroofd. Echt heel erg zielig. Vooral voor de 4 jonge kinderen die ze achterlaat. En voor haar man, die er nu helemaal alleen voorstaat.

CENFOPAR had ruimte beschikbaar gesteld aan de familie. Sinds gisteren lag I. dus opgebaard in een zaaltje van CENFOPAR.

Vanochtend was de maandelijkse netwerkvergadering. Na afloop gingen alle leden van het netwerk naar het zaaltje. Ik bleef in eerste instantie buiten staan, want ik voelde me een beetje ongemakkelijk, maar uiteindelijk werd ik door een collega mee naar binnen genomen.

Ik was verbaasd te zien dat iedereen zat te eten. Schijnbaar is het gebruikelijk om op een begrafenis samen te lunchen. Ik vond het toch een beetje vreemd, aangezien niemand sprak en iedereen naar de kist zat te staren. Na het eten dronk iedereen een glaasje rum.

Na een tijdje stonden er wat mensen op om te spreken en te bidden. Iedereen was heel emotioneel, het was heel plechtig, haar man stond te trillen en ondertussen liepen de twee jongste kinderen lachend en spelend rond, zich totaal niet bewust van het drama dat zich had voltrokken.

Misschien vond ik dat nog wel het ergste, het zien van de kinderen. De twee oudsten hadden heel duidelijk in de gaten wat er was gebeurd, maar tot de twee jongsten was het overduidelijk nog niet doorgedrongen.

Na een tijdje was het tijd de familie te condoleren. Ik heb de kinderen een enorme knuffel gegeven. Ook liepen we even langs de kist. Ik schrok behoorlijk, want er zaten allemaal watten in de mond en neus van I. en haar hele gezicht was opgezwollen.

Op dit moment zijn mijn collega's en wat leden van het netwerk naar de begrafenis, maar ik heb besloten daar niet heen te gaan. Wat een vreemde en vervelende dag.

Ziekjes

Afgelopen week was ik niet helemaal lekker. Ik snotterde wat, had hoofdpijn en was vooral erg moe. En aan het eind van de week kwamen daar helaas de welbekende maag-darm-problemen nog bij. Vrijdag ging het even helemaal niet lekker en kreeg ik net toen we op veldbezoek waren enorme buikpijn. Nou laat ik aan de Peruanen niet graag weten dat ik me niet lekker voel, maar afgelopen vrijdag kon ik er niet onderuit, want het was overduidelijk dat ik er niet helemaal bij was.

En ja hoor, daar kwamen de goedbedoelde adviezen. Terwijl ik er vrij zeker van was dat mijn buikpijn na een toiletbezoek wel over zou zijn moest ik van mijn collega's meteen naar het ziekenhuis. Ik had vast kolieken, of gastritis, of wie weet wat nog meer. Ik was gek als ik geen antibiotica ging halen. De oorzaak van mijn kwaaltje was ook overduidelijk. Ik had namelijk water gedronken na het nuttigen van een koude lunch en iedereen weet toch dat je na een koude lunch geen water mag drinken.

Ik hoorde het maar gelaten aan en probeerde uit te leggen dat wij Nederlanders niet zo snel naar de dokter rennen en medicijnen krijgen voorgeschreven. Maar mijn houding van "het gaat vanzelf weer over" werd toch niet helemaal begrepen.

Het is niet de eerste keer dat ik zoiets meemaak. Vrijwel in alle landen waar ik ben geweest gaat men bij een kuchje al naar de dokter en die dokter is een dokter van niks als hij geen zak vol medicijnen voorschrijft. Toen ik in Vietnam een vreemde reactie kreeg op insectenbeten, volgens de dokter een huidinfectie, kreeg ik meteen antibiotica, iets tegen allergie en een zalfje voorgeschreven (waarvan later bleek dat je het niet mocht gebruiken bij huidinfecties). En mijn la in Cusco ligt nog vol met niet ingenomen (want naar mijn mening te zware) medicijnen voor een vervelende verkoudheid die ik vorig jaar had.

Ach ja, van de ene kant begrijp ik het ook wel, want mensen in dit soort landen, waar ze niet zo'n zorgverzekering hebben als in Nederland en de zorgkosten relatief duur zijn, geldt des te meer dat voorkomen beter is dan genezen. Maar soms vind ik het ook wel een beetje kleinzerig overkomen.

Vervolg noodtoestand

Wie dacht dat de problemen vanwege de regen in Cusco zijn afgelopen heeft het mis. Helaas.

Op zondag 28 februari heeft het dorpje Taray, vlakbij Pisaq, te maken gehad met een enorme overstroming van de Río Quesermayo. Men zegt dat er stroomopwaarts een aardverschuiving heeft plaatsgevonden die het water lange tijd tegenhield. Toen de dam doorbrak kwam de hele watermassa naar beneden. Midden in de nacht bereikte de kolkende modderstroom het dorpje Taray. Een inwoner vertelde dat ze het kabaal hoorden en ongeveer een half uur hadden om te vluchten. Helaas is er toch een gezin van 8 mensen omgekomen en zijn enkele mensen vermist.

Afgelopen zondag zijn Barry en ik, samen met 2 vrienden van ons, naar Taray gereden om de situatie met eigen ogen te bekijken. Wat we daar en onderweg zagen was zeer indrukwekkend en heel erg treurig.

De weg van Cusco naar Pisaq is in ongelofelijk slechte staat. Op verschillende plekken is de weg helemaal weggeslagen, te gevaarlijk geworden of liggen er stenen en bergen modder op.

De weg is.... weg

Aan de voorkant functioneert het winkeltje nog, terwijl de achterkant weg is geslagen door het water

Wat ik met name ook zielig vond is dat het dierenopvangcentrum (waarover ik hier eerder schreef) heel veel schade heeft geleden. Gelukkig zijn alle dieren op tijd gered. Zij verblijven nu in kleine, tijdelijke onderkomens op hoger geleden gebieden. Ik vind het zo sneu voor het centrum. Het is zo'n goed project dat volledig rond moet komen van donaties van bezoekers. Hopelijk betekent dit niet het einde van het centrum.

Na een tijdje kwamen we bij een uitkijkpunt waar je Taray van bovenaf kon zien liggen. Zelfs van ver weg was de schade heel duidelijk te zien. Op de foto's is goed te zien dat bijna het hele dorp onder een dikke laag modder is bedekt.

Taray van bovenaf

Dat kleine riviertje links heeft dus al die schade veroorzaakt

In Taray zelf was de verwoesting nog duidelijker. Als je de schade ziet is het ongelofelijk dat er niet meer mensen zijn omgekomen. Tientallen huizen zijn ingestort, volledig omgeven door modder of staan op het punt van instorten. De inwoners vertelden ons dat we op een gegeven moment 2 meter boven de eigenlijke straat stonden. Overal waren mensen aan het werk om bruikbare spullen uit huizen te halen (fietsen, bestek, knuffels, kasten, dakpannen, raamkozijnen) of om de rotzooi op te ruimen. Het voelde een beetje fout om daar rond te lopen en foto's te maken. Ik voelde me een hele foute ramptoerist.

Het centrale plein van Taray met een dikke laag modder

Mensen proberen hun huis gecontroleerd te laten instorten zodat ze de dakpannen eraf kunnen halen

Barry praat met een jongen die probeert zijn fiets onder het puin vandaan te halen

Helaas zijn er ook heel veel dieren omgekomen bij de ramp

Huis omgeven door de modder

Overal zijn mensen bezig met puinruimen

Het Rode Kruis komt te hulp

Na Taray besloten we via een andere weg naar Cusco te rijden. Vlak na Pisaq kwamen we ineens een enorme wegversperring tegen. Over tientallen meters was de berg naar beneden gekomen en had de weg bedekt met stenen. Gelukkig was er al een kleine doorgang gecreëerd.

Een enorme aardverschuiving blokkeert de weg

Uiteindelijk kwamen we aan in Huacarpay, een dorpje dat weken geleden, toen ik ook over de situatie schreef, al enorme schade had opgelopen. Het dorp ligt aan een meer dat enorm buiten haar oevers is getreden. De situatie is nog niks verbeterd, sterker nog, het water is weer gestegen. Het hele dorp staat onder water en als gevolg is ook hier bijna elk huis ingestort of onbewoonbaar geworden. De mensen wonen nu in een tijdelijk tentenkamp. Ontzettend triest om te zien.

Overal zagen we dat de noodhulp op zich best goed geregeld is. Het rode kruis kwam hulppakketten brengen in Taray, er zijn tentenkampen en er zijn overal groepen mensen aan het werk om de rotzooi op te ruimen. De vraag is of de mensen over een aantal weken nog steeds hulp krijgen. Daar bestaan grote twijfels over. Laten we hopen dat deze mensen niet in de steek worden gelaten.

Lees ook eens dit artikel over de basisschool in Huacarpay, die net een nationale prijs hadden gewonnen vanwege hun aandacht en inzet voor het milieu en klimaatverandering.

Carnaval met Evo

Toen Barry en ik vrijdagmiddag door La Paz liepen zagen we een menigte staan voor een overheidsgebouw op het centrale plein van La Paz. Binnen was overduidelijk een toespraak bezig. De ramen stonden open en je kon iemand horen spreken.

Voor de grap zei ik dat de president misschien wel naar buiten zou komen. Ik had het nog niet gezegd of naast me begon een klein meisje op de schouders van haar vader "Evo", "Evo" te scanderen.

En ja hoor daar kwam de president van Bolivia naar buiten. En daar bleef het niet bij. Het bleek een soort inwijding van het carnaval te zijn. Na een traditionele ceremonie (betaling aan Moeder Aarde) kon het feest beginnen.

Verschillende dansgroepen passeerden het overheidsgebouw. En wat deed Evo? Die begaf zich gewoon onder de mensen en danste mee. Wat een hel moet het voor de beveiliging zijn geweest. Zo blijkt maar weer eens dat Evo Morales, de eerste president in Zuid-Amerika die van inheemse komaf is, echt een president van het volk is.

Wat een ervaring!

Ceremonie

De pers

Evo Morales aan het dansen

Hij heeft er overduidelijk plezier in

Nog meer dansen

Hij wordt flink versierd

En tenslotte loopt de hele groep door de straten van La Paz

Ja dat kan hier zo maar

Moest ik gisteren eigenlijk om half 3 voor de medewerkers van de Boliviaanse toerisme organisatie (waar ik momenteel ben) een presentatie geven over CENFOPAR en het toerisme netwerk dat wij steunen, werd me om 3 uur, zonder enige schaamte, gevraagd of ik misschien nog even kon wachten aangezien de directeur in zijn kantoortje lag te slapen, want ik moest begrijpen dat hij gisteren na het werk en mijn welkomstetentje nog even was gaan feesten en drinken. Ehhhhhhhh……

Met een lokaal alcoholisch drankje in een apart glas en een lokaal gerecht voor mijn neus tijdens het welkomstetentje in Bolivia.