Vanochtend las ik dit schokkende krantenberichtje:
According to official figures released by the Ministry of Health, 13.7% of teenagers in Peru are already a mother or currently pregnant, and the average age to start sexual activity is 12 years old.
Carlos Acosta, an officer from the Directorate of People's Health, explained that these rate have slightly increased compared to the 2004-2006 period, when it was 12.2%.
Acosta also says that the highest rates of teen pregnancies take place in the regions of San Martín, Loreto, Ucayali, Cajamarca and Apurímac, while in Lima, 10 out of 1,000 teenagers get pregnant between ages 12 and 14.
Also, the Ministry of Health estimates that 87.7% of the teenagers do not use birth control methods.
Acosta states that the Peruvian society “is conservative” and does not help youngsters to access this kind of information, so the Ministry of Health is analyzing strategies along with the Ministry of Education.
Bron: www.livinginperu.com
donderdag 16 september 2010
donderdag 9 september 2010
Klederdracht
Gisteren was ik foto's aan het zoeken voor promotiemateriaal en toen kwam ik deze twee grappige foto's tegen die ik jullie niet wil onthouden:
donderdag 19 augustus 2010
Viva Holanda
Een van de eerste dingen die mensen in Nederland aan mij vragen is wat ik mis uit Nederland en wat het grootste verschil is tussen Nederland en Peru.
Welnu, de afgelopen tijd in Nederland heeft mij er nog meer bewust van gemaakt dat het grootste verschil toch wel is dat je in Nederland zoveel meer gemak hebt.
Zo heb je in Nederland bijvoorbeeld het gemak van:
- water uit de kraan kunnen drinken
- warm water uit elke kraan (i.p.v. de afwas te moeten doen met steenkoud water)
- een goed openbaarvervoerstelsel (dat er niet na 6 uur 's avonds mee uitscheidt)
- of nog beter, een eigen auto zodat je kunt gaan en staan waar je wilt
- een tomtom en voor het geval die het mis heeft goede bewegwijzering
- stoepen en wegen van goede kwaliteit (en niet vol met gaten en soms onverhard zodat je voortdurend moet uitkijken en je nooit je mooie schoenen kan aandoen ;)
- een uitgebreid aanbod van simpel en snel te maken maaltijden in de supermarkten
- een uitgebreid aanbod aan winkels (zeer belangrijk ;)
- een bioscoop (ook zeer belangrijk)
- overal mobiel bereik
- over zo'n beetje alles informatie op internet kunnen vinden
- over internet dingen kunnen bestellen en betalingen kunnen verrichten
- een vaatwasmachine
- verwarming
- een dekbed (i.p.v. onhandige, zware, wollen dekens)
- en ga zo maar door
Gelukkig hebben wij in Peru de luxe dat we redelijk wat gemak kunnen kopen. Want wat de meesten van jullie niet weten is dat wij in de anderhalf jaar dat we hier wonen nog nauwelijks zelf gekookt hebben (tja, de goedkope restaurants zijn gewoon te verleidelijk), we dus ook nauwelijks afwas hebben, nog nooit onze kleren zelf hebben gewassen of gestreken (tja, wat wil je met meerdere wasserettes op elke straathoek) en ik mijn kamer in Urubamba niet eens zelf hoef schoon te maken. Zo wordt de heimwee naar Nederland toch een beetje verzacht ;)
Bij deze nog wat fotootjes van onze toeristische bezoekjes in Nederland:
Naturalis
Kaasmarkt in Alkmaar
Molen
Enkhuizen
Flessenscheepjesmuseum
Boottochtje naar Marken
Marken vanuit de boot gezien
Haring happen in marken
Ook in Nederland nog klederdracht
Biesbosch
Barry voor Slot Loevestijn
Welnu, de afgelopen tijd in Nederland heeft mij er nog meer bewust van gemaakt dat het grootste verschil toch wel is dat je in Nederland zoveel meer gemak hebt.
Zo heb je in Nederland bijvoorbeeld het gemak van:
- water uit de kraan kunnen drinken
- warm water uit elke kraan (i.p.v. de afwas te moeten doen met steenkoud water)
- een goed openbaarvervoerstelsel (dat er niet na 6 uur 's avonds mee uitscheidt)
- of nog beter, een eigen auto zodat je kunt gaan en staan waar je wilt
- een tomtom en voor het geval die het mis heeft goede bewegwijzering
- stoepen en wegen van goede kwaliteit (en niet vol met gaten en soms onverhard zodat je voortdurend moet uitkijken en je nooit je mooie schoenen kan aandoen ;)
- een uitgebreid aanbod van simpel en snel te maken maaltijden in de supermarkten
- een uitgebreid aanbod aan winkels (zeer belangrijk ;)
- een bioscoop (ook zeer belangrijk)
- overal mobiel bereik
- over zo'n beetje alles informatie op internet kunnen vinden
- over internet dingen kunnen bestellen en betalingen kunnen verrichten
- een vaatwasmachine
- verwarming
- een dekbed (i.p.v. onhandige, zware, wollen dekens)
- en ga zo maar door
Gelukkig hebben wij in Peru de luxe dat we redelijk wat gemak kunnen kopen. Want wat de meesten van jullie niet weten is dat wij in de anderhalf jaar dat we hier wonen nog nauwelijks zelf gekookt hebben (tja, de goedkope restaurants zijn gewoon te verleidelijk), we dus ook nauwelijks afwas hebben, nog nooit onze kleren zelf hebben gewassen of gestreken (tja, wat wil je met meerdere wasserettes op elke straathoek) en ik mijn kamer in Urubamba niet eens zelf hoef schoon te maken. Zo wordt de heimwee naar Nederland toch een beetje verzacht ;)
Bij deze nog wat fotootjes van onze toeristische bezoekjes in Nederland:
Naturalis
Kaasmarkt in Alkmaar
Molen
Enkhuizen
Flessenscheepjesmuseum
Boottochtje naar Marken
Marken vanuit de boot gezien
Haring happen in marken
Ook in Nederland nog klederdracht
Biesbosch
Barry voor Slot LoevestijnNederland is toch ook best mooi ;)
zaterdag 17 juli 2010
Een typisch Grrrrrrr-momentje
Het is vrijdagmiddag en ik ben aan het werk in Urubamba. Om 8 uur moet ik in een restaurant in Cusco zijn om met een stel vrienden Barry's verjaardag te vieren.
Ik ga naar Francisco om te vragen hoe laat we naar Cusco zullen vertrekken. "Om half 6". Als er om half 6 niet echt iets lijkt te gebeuren ga ik nog maar eens informeren. "Ja, sorry, het wordt waarschijnlijk 6 uur". Dus maar weer even wachten. Om 6 uur maakt er echter nog steeds niemand aanstalten om te gaan. Nog maar eens vragen dus. "Ja, sorry Anouk, we zitten nog te wachten op een lading forellen die we naar Cusco moeten brengen (CENFOPAR heeft een forellenkwekerij om extra inkomsten te generen en niet te veel afhankelijk te zijn van donoren), het duurt nog wel 20 minuten". Aangezien ik weet dat in Peru 20 minuten eerder 30 minuten betekenen geef ik het op. Ik besluit naar de bushalte te gaan om daar mijn geluk te beproeven.
Bij de bushalte aangekomen blijkt al snel dat het vrijwel onmogelijk is om met het openbaar vervoer naar Cusco te reizen. Samen met tientallen andere passagiers sta ik tevergeefs op een auto of minibusje te wachten.
Inmiddels ben ik redelijk gefrustreerd. Ik probeer immers al bijna een uur weg te komen uit Urubamba. Ik besluit nog maar een keer Francisco te bellen om te vragen of hij al vertrokken is. "Nee, we zijn net de forellen in de auto aan het laden, we vertrekken over 10 minuten". "Mooi", denk ik, "kom ik toch nog op tijd". Na 10 minuten wachten helaas nog steeds geen auto, na 20 minuten nog steeds niet. Ik vraag me af of ik iets verkeerd begrepen heb en bel nog maar eens. "Ja, sorry Anouk, ik ben nog aan het wachten tot de forellen in de auto worden geladen". "Huh!?" Na 40 minuten komt de auto eindelijk aanrijden. Hevig gefrustreerd stap ik in. Het is inmiddels bijna 7 uur, die restaurantreservering van 8 uur ga ik dus nooit halen. Waarom kunnen Peruanen nou niet gewoon eerlijk zijn en fatsoenlijk communiceren.
Francisco weet dat ik om 8 uur ergens moet zijn en besluit dat hij wil proberen in 45 minuten naar Cusco te reizen. Ik zie de bui al hangen en zeg dat ik liever heb dat hij veilig rijdt, zelfs als dat betekent dat ik te laat kom. Dat besluit hij niet te horen, met als gevolg dat we de komende 45 minuten over het asfalt vliegen, ik op het puntje van mijn stoel zit en geconcentreerd "meekijk".
En om mijn ergenis helemaal compleet te maken besluit Francisco een Spaanstalig ABBA cd'tje op vol volume op te zetten (ja, die bestaan!).
Ik zak weg in mijn stoel, kijk chagrijnig voor me uit, probeer mijn Ipod zo hard te zetten dat mijn muziek het ABBA gejengel overstemt en laat het allemaal maar over me heen komen.
Ik ga naar Francisco om te vragen hoe laat we naar Cusco zullen vertrekken. "Om half 6". Als er om half 6 niet echt iets lijkt te gebeuren ga ik nog maar eens informeren. "Ja, sorry, het wordt waarschijnlijk 6 uur". Dus maar weer even wachten. Om 6 uur maakt er echter nog steeds niemand aanstalten om te gaan. Nog maar eens vragen dus. "Ja, sorry Anouk, we zitten nog te wachten op een lading forellen die we naar Cusco moeten brengen (CENFOPAR heeft een forellenkwekerij om extra inkomsten te generen en niet te veel afhankelijk te zijn van donoren), het duurt nog wel 20 minuten". Aangezien ik weet dat in Peru 20 minuten eerder 30 minuten betekenen geef ik het op. Ik besluit naar de bushalte te gaan om daar mijn geluk te beproeven.
Bij de bushalte aangekomen blijkt al snel dat het vrijwel onmogelijk is om met het openbaar vervoer naar Cusco te reizen. Samen met tientallen andere passagiers sta ik tevergeefs op een auto of minibusje te wachten.
Inmiddels ben ik redelijk gefrustreerd. Ik probeer immers al bijna een uur weg te komen uit Urubamba. Ik besluit nog maar een keer Francisco te bellen om te vragen of hij al vertrokken is. "Nee, we zijn net de forellen in de auto aan het laden, we vertrekken over 10 minuten". "Mooi", denk ik, "kom ik toch nog op tijd". Na 10 minuten wachten helaas nog steeds geen auto, na 20 minuten nog steeds niet. Ik vraag me af of ik iets verkeerd begrepen heb en bel nog maar eens. "Ja, sorry Anouk, ik ben nog aan het wachten tot de forellen in de auto worden geladen". "Huh!?" Na 40 minuten komt de auto eindelijk aanrijden. Hevig gefrustreerd stap ik in. Het is inmiddels bijna 7 uur, die restaurantreservering van 8 uur ga ik dus nooit halen. Waarom kunnen Peruanen nou niet gewoon eerlijk zijn en fatsoenlijk communiceren.
Francisco weet dat ik om 8 uur ergens moet zijn en besluit dat hij wil proberen in 45 minuten naar Cusco te reizen. Ik zie de bui al hangen en zeg dat ik liever heb dat hij veilig rijdt, zelfs als dat betekent dat ik te laat kom. Dat besluit hij niet te horen, met als gevolg dat we de komende 45 minuten over het asfalt vliegen, ik op het puntje van mijn stoel zit en geconcentreerd "meekijk".
En om mijn ergenis helemaal compleet te maken besluit Francisco een Spaanstalig ABBA cd'tje op vol volume op te zetten (ja, die bestaan!).
Ik zak weg in mijn stoel, kijk chagrijnig voor me uit, probeer mijn Ipod zo hard te zetten dat mijn muziek het ABBA gejengel overstemt en laat het allemaal maar over me heen komen.
maandag 5 juli 2010
Witte verf in de strijd tegen het broeikaseffect?
Een berg wit schilderen om een verdwenen gletsjer in ere te herstellen. Het klinkt als een grap, maar is in werkelijkheid een van de nieuwste en meest innovatieve ideeën in de strijd tegen global warming. En dus zijn in een klein dorpje in de Peruaanse Andes enkele mannen al een aantal weken bezig om een bergtop wit te schilderen. Een prachtig verhaal! Laten we hopen dat het werkt.
Wil je weten hoe het precies in elkaar zit, kijk dan op deze BBC website voor het complete verhaal en bijbehorend filmpje (beide in het Engels).
Wil je weten hoe het precies in elkaar zit, kijk dan op deze BBC website voor het complete verhaal en bijbehorend filmpje (beide in het Engels).
dinsdag 29 juni 2010
Waardevolle wetenswaardigheidjes
Terug van ons stedentripje naar Buenos Aires (decadent he). Tijd voor een kort verslagje aan de hand van enkele wetenswaardigheidjes.
Wist u bijvoorbeeld dat...
- Argentijnen net zo zangerig en temperamentvol praten als de Italianen
- Ze een enorm accent hebben dat lijkt op het Portugees
- Ik enorm gefrustreerd raakte omdat ik hierdoor de grootste moeite had de Argentijnen te verstaan (wat zeggen ze nou?!?!)
-Buenos Aires erg lijkt op Europese steden als Parijs, Madrid of Barcelona, zowel wat betreft de bebouwing als het uiterlijk van de mensen die er wonen
- Er in Buenos Aires enorm veel hondenpoep op de stoep ligt (nee echt, Nederland is er niks bij)
- Buenos Aires niet alleen een hondenprobleem heeft, maar ook een kattenprobleem, echt overal lopen en zitten katten, op zich wel schattig
- Buenos Aires echt een super vette wijk heeft met mooie huizen, appartementen, hippe winkels en restaurants
- Buenos Aires ook de armste, meest bouwvallige en gevaarlijk uitziende wijk heeft die ik ooit heb gezien (vanuit de veilige taxi)
- Helaas ook in Buenos Aires kinderen en zelfs complete gezinnen op straat leven
- 's Avonds in Buenos Aires de afvalverzamelaars te voorschijn komen die karren vol met zakken afval door de straten duwen (en ja, helaas zitten daar ook kinderen bij)
- Bedelaars en straatmuzikanten goede zaken doen, want bijna iedereen geeft wel iets, hoe klein het bedrag ook is, zelfs schoolkinderen hebben we geld zien geven
- Argentijnen, en met name mensen uit Buenos Aires, bekend staan als arrogant, maar in onze ogen heel vriendelijk, behulpzaam en beleefd zijn
- Een kapsel met pony echt helemaal hip is in Buenos Aires
- De meiden allemaal super mooie schoenen aan hebben
- Kleding en schoenen helaas verrassend (veel te) duur waren
- De winter in Buenos Aires lijkt op de lente in Nederland, echt heerlijk, geef mij maar zo'n winter (oké we verzwijgen even de 2 dagen met striemende regen en wind)
- Het in Buenos Aires pas rond half 8 's ochtends licht werd en het al om 6 uur donker werd (zeer vreemde gewaarwording voor ons aangezien in Cusco de zon altijd op dezelfde tijd opkomt, rond half 6, en ondergaat, rond 7 uur)
- Toy Story 3 in 3D echt helemaal geweldig is!!!!
Wist u bijvoorbeeld dat...
- Argentijnen net zo zangerig en temperamentvol praten als de Italianen
- Ze een enorm accent hebben dat lijkt op het Portugees
- Ik enorm gefrustreerd raakte omdat ik hierdoor de grootste moeite had de Argentijnen te verstaan (wat zeggen ze nou?!?!)
-Buenos Aires erg lijkt op Europese steden als Parijs, Madrid of Barcelona, zowel wat betreft de bebouwing als het uiterlijk van de mensen die er wonen
- Er in Buenos Aires enorm veel hondenpoep op de stoep ligt (nee echt, Nederland is er niks bij)
- Buenos Aires niet alleen een hondenprobleem heeft, maar ook een kattenprobleem, echt overal lopen en zitten katten, op zich wel schattig
- Buenos Aires echt een super vette wijk heeft met mooie huizen, appartementen, hippe winkels en restaurants
- Buenos Aires ook de armste, meest bouwvallige en gevaarlijk uitziende wijk heeft die ik ooit heb gezien (vanuit de veilige taxi)
- Helaas ook in Buenos Aires kinderen en zelfs complete gezinnen op straat leven
- 's Avonds in Buenos Aires de afvalverzamelaars te voorschijn komen die karren vol met zakken afval door de straten duwen (en ja, helaas zitten daar ook kinderen bij)
- Bedelaars en straatmuzikanten goede zaken doen, want bijna iedereen geeft wel iets, hoe klein het bedrag ook is, zelfs schoolkinderen hebben we geld zien geven
- Argentijnen, en met name mensen uit Buenos Aires, bekend staan als arrogant, maar in onze ogen heel vriendelijk, behulpzaam en beleefd zijn
- Een kapsel met pony echt helemaal hip is in Buenos Aires
- De meiden allemaal super mooie schoenen aan hebben
- Kleding en schoenen helaas verrassend (veel te) duur waren
- De winter in Buenos Aires lijkt op de lente in Nederland, echt heerlijk, geef mij maar zo'n winter (oké we verzwijgen even de 2 dagen met striemende regen en wind)
- Het in Buenos Aires pas rond half 8 's ochtends licht werd en het al om 6 uur donker werd (zeer vreemde gewaarwording voor ons aangezien in Cusco de zon altijd op dezelfde tijd opkomt, rond half 6, en ondergaat, rond 7 uur)
- Toy Story 3 in 3D echt helemaal geweldig is!!!!
maandag 14 juni 2010
Gezellig zeg
De afgelopen week was er in de wijk San Blas waar wij wonen een buurtfeest. Wat precies de aanleiding was, weet ik niet, maar volgens mij had het te maken met de terugkeer van het beeld van San Blas naar de San Blas kerk op het San Blas pleintje. Leuk zou je zeggen. Nou, niet dus.
Ten eerste duurt het feest inmiddels al dagen. De hele dag door is er muziek. Met name 's avonds is dit echt vreselijk. Er spelen dan 2 of 3 bandjes door elkaar heen op hetzelfde kleine pleintje. En dan voornamelijk traditionele muziek. We kunnen de tv niet eens meer horen in huis (we wonen praktisch aan het pleintje).
Een ander probleem is dat het San Blas pleintje en alle straten eromheen inmiddels zijn veranderd in een openbaar toilet. Ze geven smakken geld uit aan de meest slechte bandjes, enorme geluidsinstallaties en biertenten, maar een paar dixies waren schijnbaar iets teveel gevraagd. Toen wij zaterdagavond de deur uitgingen om even naar het vuurwerk te kijken werden we verrast door een vrouw van middelbare leeftijd die in onze deuropening gehurkt zat te plassen. In eerste instantie was ik perplex en toen voornamelijk erg boos. Wie doet nou zoiets???? Bij iemand in de deuropening plassen. Barry heeft vervolgens vanuit het raam op de tweede verdieping een hele tijd onze poort in de gaten gehouden en nog een aantal mensen moeten wegjagen (die vervolgens gewoon een deur verder gingen plassen). Viespeuken!!!
En tenslotte de drank. Peruanen en drank gaat niet zo goed samen. Ze erkennen zelf ook dat ze geen maat kunnen houden. Bij elk feest hoort een enorme hoeveelheid drank, maakt niet uit wat de aanleiding is. En bier zit hier niet zoals in Nederland in van die schattige kleine flesjes, maar wordt per liter verkocht. Zo ook bij dit feest. Om 11 uur 's ochtends staan er al mannen dronken op het plein. Soms met een klein kind aan de hand of op de schouders. En dat drank meer kapot kan maken dan je lief is bleek zaterdagavond. Ik zat tv te kijken en hoorde wat meiden gillen. Ik kon niet helemaal plaatsen of het vreugdekreetjes waren of kreten van paniek, dus ik besloot vanuit het raam op de tweede verdieping even te kijken wat er aan de hand was. Er bleek een groep mannen aan het vechten, compleet met stenen en gebroken glas. We riepen naar de mensen beneden op straat dat ze de politie moesten gaan halen. Net op dat moment kwam er een jongen aanrennen met een literfles bier, die hij kapot sloeg in de nek van een andere man, die vervolgens bewusteloos op de grond bleef liggen. Ik was ondertussen opgehouden te kijken. Gelukkig kwam de politie er snel aan, maar tot onze verbazing deed die niet veel. De mensen werden uit elkaar gehaald, het gevecht hield op, de dader liep gewoon terug naar het plein en uiteindelijk volgde de rest ook. Voor zover wij konden zien werd er niemand gearresteerd. Echt vreemd.
Bah, hopelijk zijn de mensen inmiddels wel uitgefeest, wordt het plein eens flink schoongespoten en is het afgelopen met de overlast.
Ten eerste duurt het feest inmiddels al dagen. De hele dag door is er muziek. Met name 's avonds is dit echt vreselijk. Er spelen dan 2 of 3 bandjes door elkaar heen op hetzelfde kleine pleintje. En dan voornamelijk traditionele muziek. We kunnen de tv niet eens meer horen in huis (we wonen praktisch aan het pleintje).
Een ander probleem is dat het San Blas pleintje en alle straten eromheen inmiddels zijn veranderd in een openbaar toilet. Ze geven smakken geld uit aan de meest slechte bandjes, enorme geluidsinstallaties en biertenten, maar een paar dixies waren schijnbaar iets teveel gevraagd. Toen wij zaterdagavond de deur uitgingen om even naar het vuurwerk te kijken werden we verrast door een vrouw van middelbare leeftijd die in onze deuropening gehurkt zat te plassen. In eerste instantie was ik perplex en toen voornamelijk erg boos. Wie doet nou zoiets???? Bij iemand in de deuropening plassen. Barry heeft vervolgens vanuit het raam op de tweede verdieping een hele tijd onze poort in de gaten gehouden en nog een aantal mensen moeten wegjagen (die vervolgens gewoon een deur verder gingen plassen). Viespeuken!!!
En tenslotte de drank. Peruanen en drank gaat niet zo goed samen. Ze erkennen zelf ook dat ze geen maat kunnen houden. Bij elk feest hoort een enorme hoeveelheid drank, maakt niet uit wat de aanleiding is. En bier zit hier niet zoals in Nederland in van die schattige kleine flesjes, maar wordt per liter verkocht. Zo ook bij dit feest. Om 11 uur 's ochtends staan er al mannen dronken op het plein. Soms met een klein kind aan de hand of op de schouders. En dat drank meer kapot kan maken dan je lief is bleek zaterdagavond. Ik zat tv te kijken en hoorde wat meiden gillen. Ik kon niet helemaal plaatsen of het vreugdekreetjes waren of kreten van paniek, dus ik besloot vanuit het raam op de tweede verdieping even te kijken wat er aan de hand was. Er bleek een groep mannen aan het vechten, compleet met stenen en gebroken glas. We riepen naar de mensen beneden op straat dat ze de politie moesten gaan halen. Net op dat moment kwam er een jongen aanrennen met een literfles bier, die hij kapot sloeg in de nek van een andere man, die vervolgens bewusteloos op de grond bleef liggen. Ik was ondertussen opgehouden te kijken. Gelukkig kwam de politie er snel aan, maar tot onze verbazing deed die niet veel. De mensen werden uit elkaar gehaald, het gevecht hield op, de dader liep gewoon terug naar het plein en uiteindelijk volgde de rest ook. Voor zover wij konden zien werd er niemand gearresteerd. Echt vreemd.
Bah, hopelijk zijn de mensen inmiddels wel uitgefeest, wordt het plein eens flink schoongespoten en is het afgelopen met de overlast.
vrijdag 4 juni 2010
Een hoogtepuntje
Het jaarlijkse Qollyur Ritt'i festival.
Prachtig, bijzonder, ontroerend, indrukwekkend, bevreemdend, interessant, uniek. Een echt hoogtepunt.
Kijk zelf maar:
Pelgrims op weg naar het pelgrimsoord
Groep komt aan bij een van de kruizen op de pelgrimsroute
Voor het laatste kruis op de route wordt er gedanst
Eigenlijk wordt overal gedanst
Muzikanten die ook op grote hoogte nog door kunnen blijven spelen
Toeschouwers in danskleding
Volledige toewijding
Kaarsje opsteken in het heiligdom
Geëmotioneerde dansers als ze in de kerk dansen
Niet iedereen heeft een tentje om in te slapen
Ook 's nachts gaat men door met dansen
Buiten worden volop kaarsjes opgestoken
Alle dansgroepen van de nación Anta verzameld
De nación Anta laat van zich spreken
Overzichtsfoto van het pelgrimsoord
Mensen bouwen huisjes van steen in de hoop volgend jaar een huis te kunnen kopen
Ook de kinderen doen volop mee
Op de terugweg
Qollyur Ritt'i was ook letterlijk een hoogtepunt, zoals op de onderstaande foto's is te zien. Hoe hoog we precies waren, weet ik niet, maar het pelgrimsoord onder ons ligt op 4.800 m. en de top van de gletsjer op 5.471 m. dus ik schat dat we de 5.200 m. zeker wel gehaald hebben.
Wij zijn overigens op dit punt niet meer verder gegaan, want dat was onverantwoord, ook al dachten enkele mensen daar blijkbaar anders over (zie rechts op de foto)
Men zegt dat je 3 keer achter elkaar naar het festival moet gaan, dus misschien moet ik maar tot juni volgend jaar in Peru blijven zodat ik de reeks kan voltooien ;)
Prachtig, bijzonder, ontroerend, indrukwekkend, bevreemdend, interessant, uniek. Een echt hoogtepunt.
Kijk zelf maar:
Pelgrims op weg naar het pelgrimsoord
Groep komt aan bij een van de kruizen op de pelgrimsroute
Voor het laatste kruis op de route wordt er gedanst
Eigenlijk wordt overal gedanst
Muzikanten die ook op grote hoogte nog door kunnen blijven spelen
Toeschouwers in danskleding
Volledige toewijding
Kaarsje opsteken in het heiligdom
Geëmotioneerde dansers als ze in de kerk dansen
Niet iedereen heeft een tentje om in te slapen
Ook 's nachts gaat men door met dansen
Buiten worden volop kaarsjes opgestoken
Alle dansgroepen van de nación Anta verzameld
De nación Anta laat van zich spreken
Overzichtsfoto van het pelgrimsoord
Mensen bouwen huisjes van steen in de hoop volgend jaar een huis te kunnen kopen
Ook de kinderen doen volop mee
Op de terugweg
Wij zijn overigens op dit punt niet meer verder gegaan, want dat was onverantwoord, ook al dachten enkele mensen daar blijkbaar anders over (zie rechts op de foto)
Men zegt dat je 3 keer achter elkaar naar het festival moet gaan, dus misschien moet ik maar tot juni volgend jaar in Peru blijven zodat ik de reeks kan voltooien ;)
zondag 23 mei 2010
Corruptie
Nou wonen wij hier dus al een jaar en drie maanden, maar toch blijf ik me soms verbazen over Peru en de Peruanen. Kijk maar naar mijn vorige berichtjes over de cavia's in schattige outfitjes en het theater. Afgelopen week hoorde ik weer een bericht waarvan ik dacht: "Wat?!"
Een buitenlandse man die wij kennen runt een zeer bekende en populaire pub in Cusco. In die pub werken ook buitenlanders. Illegaal welteverstaan. Ongeveer 2 weken geleden werd een van die buitenlanders opgepakt door de vreemdelingenpolitie. De eigenaar van de pub loste het probleem als volgt op:
Allereerst stuurde hij zijn "fixer" naar het politiebureau, een oud-politieagent met vriendjes op de juiste plekken, die alvast wat dingen voor hem regelde. Vervolgens ging hij zelf en vroeg hij wat het moest kosten.
Inmiddels is de jongen weer vrij, zal de pub voorlopig niet meer gecontroleerd worden en loopt het voltallige vreemdelingenpolitie-elftal nu in een gloednieuw voetbaltenue rond...
Een buitenlandse man die wij kennen runt een zeer bekende en populaire pub in Cusco. In die pub werken ook buitenlanders. Illegaal welteverstaan. Ongeveer 2 weken geleden werd een van die buitenlanders opgepakt door de vreemdelingenpolitie. De eigenaar van de pub loste het probleem als volgt op:
Allereerst stuurde hij zijn "fixer" naar het politiebureau, een oud-politieagent met vriendjes op de juiste plekken, die alvast wat dingen voor hem regelde. Vervolgens ging hij zelf en vroeg hij wat het moest kosten.
Inmiddels is de jongen weer vrij, zal de pub voorlopig niet meer gecontroleerd worden en loopt het voltallige vreemdelingenpolitie-elftal nu in een gloednieuw voetbaltenue rond...
dinsdag 18 mei 2010
Theater
Afgelopen vrijdag zijn Barry en ik naar het theater in Cusco geweest om te kijken naar het Russisch ballet. Ik was nog nooit naar het ballet geweest, dus ik was wel benieuwd.
Het ballet was erg mooi. De 9 dansers voerden allemaal stukjes op uit bekende balletvoorstellingen. Echt ongelofelijk wat die jongens en meiden kunnen. Met name het tweede deel was indrukwekkend.
Maar dan het publiek!! Peruanen zijn overduidelijk niet gewend naar het theater te gaan. De mensen die om ons heen zaten moeten wel tot de rijkste inwoners van Cusco hebben behoord want wij hadden de duurste kaartjes gekocht (12,50 euro), maar dat was niet aan ze af te zien. Verschillende mensen hadden baby's meegenomen, zaten tijdens de voorstelling luidruchtig en soms met open mond chips en koekjes te eten, maakten foto's terwijl dat niet mocht en af en toe werd er gewoon door de voorstelling heen gepraat. Het was daardoor best wel rumoerig in de zaal. Een groot verschil met de schouwburg in Nederland.
Wat in Peru ook erg belangrijk is, is om alle sponsors in het openbaar, en liefst meer dan eens, te bedanken. Ik kan me daar altijd enorm aan ergeren. En deze keer des te meer. Terwijl de dansers een staande ovatie in ontvangst namen kwam er ineens een schelle vrouwenstem over de speakers om niet de dansers, maar de gemeente, het theater en nog enkele andere instellingen en bedrijven te bedanken voor het mogelijk maken van de voorstelling. Ik was zo boos. Echt respectloos om door het applaus heen te praten. De dansers stonden ook een beetje beduusd op het podium.
Ach, al met al was het een leuke en interessante beleving.
Abonneren op:
Posts (Atom)
