Gezellig zeg

De afgelopen week was er in de wijk San Blas waar wij wonen een buurtfeest. Wat precies de aanleiding was, weet ik niet, maar volgens mij had het te maken met de terugkeer van het beeld van San Blas naar de San Blas kerk op het San Blas pleintje. Leuk zou je zeggen. Nou, niet dus.

Ten eerste duurt het feest inmiddels al dagen. De hele dag door is er muziek. Met name 's avonds is dit echt vreselijk. Er spelen dan 2 of 3 bandjes door elkaar heen op hetzelfde kleine pleintje. En dan voornamelijk traditionele muziek. We kunnen de tv niet eens meer horen in huis (we wonen praktisch aan het pleintje).

Een ander probleem is dat het San Blas pleintje en alle straten eromheen inmiddels zijn veranderd in een openbaar toilet. Ze geven smakken geld uit aan de meest slechte bandjes, enorme geluidsinstallaties en biertenten, maar een paar dixies waren schijnbaar iets teveel gevraagd. Toen wij zaterdagavond de deur uitgingen om even naar het vuurwerk te kijken werden we verrast door een vrouw van middelbare leeftijd die in onze deuropening gehurkt zat te plassen. In eerste instantie was ik perplex en toen voornamelijk erg boos. Wie doet nou zoiets???? Bij iemand in de deuropening plassen. Barry heeft vervolgens vanuit het raam op de tweede verdieping een hele tijd onze poort in de gaten gehouden en nog een aantal mensen moeten wegjagen (die vervolgens gewoon een deur verder gingen plassen). Viespeuken!!!

En tenslotte de drank. Peruanen en drank gaat niet zo goed samen. Ze erkennen zelf ook dat ze geen maat kunnen houden. Bij elk feest hoort een enorme hoeveelheid drank, maakt niet uit wat de aanleiding is. En bier zit hier niet zoals in Nederland in van die schattige kleine flesjes, maar wordt per liter verkocht. Zo ook bij dit feest. Om 11 uur 's ochtends staan er al mannen dronken op het plein. Soms met een klein kind aan de hand of op de schouders. En dat drank meer kapot kan maken dan je lief is bleek zaterdagavond. Ik zat tv te kijken en hoorde wat meiden gillen. Ik kon niet helemaal plaatsen of het vreugdekreetjes waren of kreten van paniek, dus ik besloot vanuit het raam op de tweede verdieping even te kijken wat er aan de hand was. Er bleek een groep mannen aan het vechten, compleet met stenen en gebroken glas. We riepen naar de mensen beneden op straat dat ze de politie moesten gaan halen. Net op dat moment kwam er een jongen aanrennen met een literfles bier, die hij kapot sloeg in de nek van een andere man, die vervolgens bewusteloos op de grond bleef liggen. Ik was ondertussen opgehouden te kijken. Gelukkig kwam de politie er snel aan, maar tot onze verbazing deed die niet veel. De mensen werden uit elkaar gehaald, het gevecht hield op, de dader liep gewoon terug naar het plein en uiteindelijk volgde de rest ook. Voor zover wij konden zien werd er niemand gearresteerd. Echt vreemd.

Bah, hopelijk zijn de mensen inmiddels wel uitgefeest, wordt het plein eens flink schoongespoten en is het afgelopen met de overlast.

Een hoogtepuntje

Het jaarlijkse Qollyur Ritt'i festival.
Prachtig, bijzonder, ontroerend, indrukwekkend, bevreemdend, interessant, uniek. Een echt hoogtepunt.
Kijk zelf maar:

Pelgrims op weg naar het pelgrimsoord

Groep komt aan bij een van de kruizen op de pelgrimsroute

Voor het laatste kruis op de route wordt er gedanst

Eigenlijk wordt overal gedanst

Muzikanten die ook op grote hoogte nog door kunnen blijven spelen

Toeschouwers in danskleding

Volledige toewijding

Kaarsje opsteken in het heiligdom

Geëmotioneerde dansers als ze in de kerk dansen

Niet iedereen heeft een tentje om in te slapen

Ook 's nachts gaat men door met dansen

Buiten worden volop kaarsjes opgestoken

Alle dansgroepen van de nación Anta verzameld

De nación Anta laat van zich spreken

Overzichtsfoto van het pelgrimsoord

Mensen bouwen huisjes van steen in de hoop volgend jaar een huis te kunnen kopen

Ook de kinderen doen volop mee

Op de terugweg

Qollyur Ritt'i was ook letterlijk een hoogtepunt, zoals op de onderstaande foto's is te zien. Hoe hoog we precies waren, weet ik niet, maar het pelgrimsoord onder ons ligt op 4.800 m. en de top van de gletsjer op 5.471 m. dus ik schat dat we de 5.200 m. zeker wel gehaald hebben.

Wij zijn overigens op dit punt niet meer verder gegaan, want dat was onverantwoord, ook al dachten enkele mensen daar blijkbaar anders over (zie rechts op de foto)

Men zegt dat je 3 keer achter elkaar naar het festival moet gaan, dus misschien moet ik maar tot juni volgend jaar in Peru blijven zodat ik de reeks kan voltooien ;)

Corruptie

Nou wonen wij hier dus al een jaar en drie maanden, maar toch blijf ik me soms verbazen over Peru en de Peruanen. Kijk maar naar mijn vorige berichtjes over de cavia's in schattige outfitjes en het theater. Afgelopen week hoorde ik weer een bericht waarvan ik dacht: "Wat?!"

Een buitenlandse man die wij kennen runt een zeer bekende en populaire pub in Cusco. In die pub werken ook buitenlanders. Illegaal welteverstaan. Ongeveer 2 weken geleden werd een van die buitenlanders opgepakt door de vreemdelingenpolitie. De eigenaar van de pub loste het probleem als volgt op:
Allereerst stuurde hij zijn "fixer" naar het politiebureau, een oud-politieagent met vriendjes op de juiste plekken, die alvast wat dingen voor hem regelde. Vervolgens ging hij zelf en vroeg hij wat het moest kosten.
Inmiddels is de jongen weer vrij, zal de pub voorlopig niet meer gecontroleerd worden en loopt het voltallige vreemdelingenpolitie-elftal nu in een gloednieuw voetbaltenue rond...

Theater

Afgelopen vrijdag zijn Barry en ik naar het theater in Cusco geweest om te kijken naar het Russisch ballet. Ik was nog nooit naar het ballet geweest, dus ik was wel benieuwd.

Het ballet was erg mooi. De 9 dansers voerden allemaal stukjes op uit bekende balletvoorstellingen. Echt ongelofelijk wat die jongens en meiden kunnen. Met name het tweede deel was indrukwekkend.

Maar dan het publiek!! Peruanen zijn overduidelijk niet gewend naar het theater te gaan. De mensen die om ons heen zaten moeten wel tot de rijkste inwoners van Cusco hebben behoord want wij hadden de duurste kaartjes gekocht (12,50 euro), maar dat was niet aan ze af te zien. Verschillende mensen hadden baby's meegenomen, zaten tijdens de voorstelling luidruchtig en soms met open mond chips en koekjes te eten, maakten foto's terwijl dat niet mocht en af en toe werd er gewoon door de voorstelling heen gepraat. Het was daardoor best wel rumoerig in de zaal. Een groot verschil met de schouwburg in Nederland.

Wat in Peru ook erg belangrijk is, is om alle sponsors in het openbaar, en liefst meer dan eens, te bedanken. Ik kan me daar altijd enorm aan ergeren. En deze keer des te meer. Terwijl de dansers een staande ovatie in ontvangst namen kwam er ineens een schelle vrouwenstem over de speakers om niet de dansers, maar de gemeente, het theater en nog enkele andere instellingen en bedrijven te bedanken voor het mogelijk maken van de voorstelling. Ik was zo boos. Echt respectloos om door het applaus heen te praten. De dansers stonden ook een beetje beduusd op het podium.

Ach, al met al was het een leuke en interessante beleving.

Nogmaals Wat?!

Om maar in de lijn van mijn vorige bericht te blijven, nogmaals een zeer vreemd berichtje.

Afgelopen zaterdag was in Urubamba een cavia festival. Er waren caviaverkiezingen, cavia-klaarmaakwedstrijden, caviakookwedstrijden en ook een cavia-fashionverkiezing. Nu denk jij waarschijnlijk net als ik WAT?! Maar het bestaat dus echt. Een heuse miss en mister cavia verkiezing. En dat ziet er ongeveer zo uit:

Wat?!

Af en toe kom je in het Peruaanse nieuws hele vreemde dingen tegen. Ik moet er meestal hard om lachen, maar helaas worden dit soort vreemde verhalen, overdreven berichten en roddels door Peruanen zelf maar al te vaak als waar aangenomen.

Zo zijn er best wat Peruanen die geloven dat de aardbeving op Haïti is veroorzaakt door een onderzoekscentrum van de Amerikanen op Antarctica zodat ze massaal Haïti konden binnenvallen en overnemen.

Maar vandaag kwam ik wel zo'n vreemd bericht tegen (op een website voor buitenlanders in Peru nog wel). Lees en huiver, of lach erom:

Earlier this week the Bolivian government, led by its flamboyant leader Evo Morales, announced in a press conference that those who eat chicken will become gay and effeminate (= verwijfd).

This news sent shock waves throughout Peru, a chicken-eating country with many national dishes made with the tasty farm animal: pollo a la brasa, chicken with rice, and breaded chicken. According to the Peruvian Association of Poultry, chicken has moved from being the food best associated with holidays and parties to being the main dish of the masses.

The fact that Peruvians consume over 30 kilograms of chicken a year means that, according to the information released by the Bolivians, this South American country is “well on its way to become one big gay nation within the next 50 years,” stated Carlos Cuzma Silva, a sociologist at the UPC University.

However, with the society becoming more homosexual, not all things are negative, as is indicated by the Secretary of the Women’s Ministry. “With this increase in the number of gays in Peru we expect to see less problems with machismo in the society in general, which will be a welcome change in this society,” the ministry communicated through a press release on Tuesday. “Not to mention men’s fashion sense will be much improved,” said the ministry’s spokeswoman, Carlita Hembra.

Peruvian TV host and columnist agreed with President Morales. "... since I was a young I've eaten a lot of chicken, there's nothing I like more than a chicken breast," Bayly wrote in Peru21. "You can tell for eating so much chicken I've become effeminate, I've become gay without even noticing," confessed Bayly, who is bisexual.

With more gay men in the country many Peruvian women will beginning to wonder about where they can find a future companion for marriage and traditional child rearing. “Thankfully for them, the Ministry of Commerce and Tourism is working on a program that would ease visa regulations on foreign men coming to Peru,” said Martin Picchu, the ministry’s subsecretary for potato exports. “We expect to create a working group to analyze the feasibility of the male importing by the end of July 2010.” (www.livinginperu.com)

Wat Morales eigenlijk bedoelde is dat veel kippenvlees is geïnjecteerd met hormonen die tot vroege puberteit en ontwikkeling van vrouwelijke kenmerken kunnen leiden. Maar zoals je ziet, gaat zo'n verhaal zijn eigen leven leiden en lees je uiteindelijk een bericht dat meldt dat alle Peruaanse mannen homo worden, maar niet getreurd want op deze manier neemt het machismo in ieder geval af, de modebewustheid van mannen toe en er wordt een mannen-import programma opgezet voor vrouwen die toch willen trouwen met een hetro man.

Peru

Toen ik afgelopen week bezig was een YouTube kanaal te maken voor ons toerismenetwerk, kwam ik een filmpje tegen over Peru. Een mooi filmpje dat goed weergeeft waarom Peru zo'n prachtig land is en waarom wij er graag wonen. Het filmpje heet 'Peru, de catalogus van de wereld' om aan te geven dat in Peru in principe alles te vinden en te doen is. Kijk zelf maar.

Señor de los temblores

De maandag voor Pasen is in Cusco een heilige feestdag, de dag van de Señor de los Temblores, de patroonheilige van Cusco. Op die dag haalt men de Señor de los Temblores, een beeld van een donkere Jezus, uit de kathedraal om in processie door de stad te gaan. Na de urenlange processie door de stad komt het beeld weer terug op de Plaza de Armas.

De mensen in Cusco geloven dat ze door het beeld gezegend kunnen worden en dan een jaar van geluk tegemoet gaan. Jaarlijks komen daarom duizenden mensen naar de Plaza de Armas om door het beeld gezegend te worden.

Dit jaar hadden wij een plekje gereserveerd op een van de balkonnetjes die uitkijken op de Plaza de Armas om te genieten van het schouwspel. En het was inderdaad indrukwekkend.

Toen het beeld was aangekomen voor de kathedraal begonnen overal sirenes te loeien, mensen wierpen hun armen in de lucht en het beeld maakte 3 buigingen om de mensen te zegenen. Het beeld zelf konden we niet zien, maar ik kreeg kippenvel toen ik die duizenden armen omhoog zag gaan en de sirenes hoorde loeien.

Tja, en als het dan na een paar minuutjes voorbij is dan moeten al die duizenden mensen naar huis. En laten ze nou net allemaal tegelijkertijd weg willen. Wat er dan gebeurt ziet er ongeveer zo uit:

Levensgevaarlijk. Ik was blij dat ik veilig boven op het balkon zat.

Vakantie

Na alle serieuze en trieste berichtjes van de afgelopen weken is het wel weer eens tijd voor een vrolijk, zonnig berichtje. En zonnig was het zeker tijdens onze mini-vakantie naar Huanchaco!!

Vorige week was ik vanaf woensdag vrij in verband met Semana Santa. Barry en ik besloten ergens heen te gaan en na lang wikken en wegen werd het Huanchaco. Een beetje ver weg (ongeveer 9 uur ten noorden van Lima), maar we hebben geen seconde spijt gehad van onze keuze! Het was heerlijk! Drie dagen lang hebben we genoten van de zon, het zwembad bij het hotel, onze meegebrachte boeken, het strand, de zee, het surfen, de ijsjes, het lekkere eten en de relaxte sfeer. We hadden eigenlijk het plan Chan Chan, een Wereld Erfgoed Site, te gaan bezoeken, maar het luie leven beviel ons zo goed dat we lekker in Huanchaco gebleven zijn. Het enige actieve dat we gedaan hebben is surfen. Op donderdag hadden we onze eerste les. Ontzettend leuk, maar na afloop en met name de dag erna hadden we wel enorme spierpijn. Vrijdag dus maar niet gaan surfen, maar zaterdag weer wel. Niet makkelijk, maar wel erg leuk!! We waren nog nooit eerder in Huanchaco geweest, maar ik weet zeker dat we er een keer terug komen.

Gisteren nog even een dagje in Lima doorgebracht. We zijn lekker gaan shoppen, uit eten geweest en naar de bios (Alice in Wonderland in 3D). Al met al een zeer geslaagde mini-vakantie.

De pier in Huanchaco die door veel Peruaanse toeristen wordt gebruikt om te vissen.

Genieten van de zon (met t-shirtje aan, want hevig verbrand).

Vissers op caballitos, traditionele bootjes van riet.

Stoer he.

Mooi zonlicht aan het eind van de middag.

Begrafenis

Deze keer niet zo'n vrolijk bericht, maar ik moest het even kwijt.

Afgelopen zaterdag is een van de leden van ons netwerk overleden. I. was officieel nog geen lid van het netwerk, maar ze was wel bijna altijd aanwezig bij de maandelijkse netwerkvergaderingen en bracht dan altijd haar 2 jarige zoontje mee. Ze was heel actief, leergierig en vriendelijk.

Helaas is zij dus afgelopen zaterdag overleden. Tot ieders verbazing heeft ze zichzelf van het leven beroofd. Echt heel erg zielig. Vooral voor de 4 jonge kinderen die ze achterlaat. En voor haar man, die er nu helemaal alleen voorstaat.

CENFOPAR had ruimte beschikbaar gesteld aan de familie. Sinds gisteren lag I. dus opgebaard in een zaaltje van CENFOPAR.

Vanochtend was de maandelijkse netwerkvergadering. Na afloop gingen alle leden van het netwerk naar het zaaltje. Ik bleef in eerste instantie buiten staan, want ik voelde me een beetje ongemakkelijk, maar uiteindelijk werd ik door een collega mee naar binnen genomen.

Ik was verbaasd te zien dat iedereen zat te eten. Schijnbaar is het gebruikelijk om op een begrafenis samen te lunchen. Ik vond het toch een beetje vreemd, aangezien niemand sprak en iedereen naar de kist zat te staren. Na het eten dronk iedereen een glaasje rum.

Na een tijdje stonden er wat mensen op om te spreken en te bidden. Iedereen was heel emotioneel, het was heel plechtig, haar man stond te trillen en ondertussen liepen de twee jongste kinderen lachend en spelend rond, zich totaal niet bewust van het drama dat zich had voltrokken.

Misschien vond ik dat nog wel het ergste, het zien van de kinderen. De twee oudsten hadden heel duidelijk in de gaten wat er was gebeurd, maar tot de twee jongsten was het overduidelijk nog niet doorgedrongen.

Na een tijdje was het tijd de familie te condoleren. Ik heb de kinderen een enorme knuffel gegeven. Ook liepen we even langs de kist. Ik schrok behoorlijk, want er zaten allemaal watten in de mond en neus van I. en haar hele gezicht was opgezwollen.

Op dit moment zijn mijn collega's en wat leden van het netwerk naar de begrafenis, maar ik heb besloten daar niet heen te gaan. Wat een vreemde en vervelende dag.